Over mijn werk

image.jpeg

Grensspanningen

In contact met de wereld kom je grensvlakken tegen; daar waar het ene verandert of overgaat in het andere.
Deze grenzen kunnen zichtbaar zijn of voelbaar.
Het kunnen weerstanden zijn of openingen, of een staat precies daartussenin.
Deze creatieve grensspanningen die horen bij de harteklop van het leven (contractie-expansie-stase) maken mij nieuwsgierig.
Ik onderzoek ze in mijn binnenwereld en in contact met de buitenwereld.
Af en toe ben ik open en aanwezig genoeg en worden de grenzen opgeheven tot een staat van dynamisch niets; alles is (mogelijk).

Natuurlijk blijken deze mystiek/spirituele, mentale, gevoelsmatige en fysieke grensspanningen (ik noem dit ook wel creatieve grensspanningen) en de projecties die ze genereren net zo gelaagd te zijn als ikzelf.
Ik denk dat we altijd beelden zullen blijven maken om te kunnen omgaan met de mysterieuze schitterende wereld en met onszelf in relatie tot die wereld (en tot de ander).
Tegelijkertijd ben ik ook medeschepper van die wereld, misschien juist wel door de voorstellingen die ik ervan maak.
Soms ervaar ik als het ware een explosietje in mijn waarneming (in mijn ogen en hart) en word ik mij heel diep bewust van wat ik zie.
Een boom, bloem of mens laten me dat zien. Vanuit die gewaarwordingen schilder ik.

Ik werk graag op groot (vaak staand) formaat zodat de energie van het doek van top tot teen en in alle lagen en dimensies bij de kijker gevoeld kan worden.

Verloren Paradijs

image.jpeg

Met het voortschrijden van de tijd begin ik de grote bewegingen te zien die ik maak(te) als schilder.
Ik heb altijd vanuit mijn hart geschilderd. Ik maakte vlekken op het doek en projecteerde daarop beelden uit mijn binnenwereld. Het thema was dat van het verloren Paradijs. Ik werd me bewust van het begrip dualiteit als een oerverwonding van de mensheid en voelde een sterk verlangen naar weerstand-loos leven.
Ik maakte in 2004 een schilderij met de titel The day Adam and Eve got navels (zie hierboven). Adam omhelst Eva en in zijn hand suggereer ik een telefoonhoorn met een doorgesneden draad als symbool voor de pijn van het afgesneden zijn. Van eenheid naar dualiteit, van symbiose naar afgescheidenheid. Het aftasten van de wereld en het leven, van zelf en de ander begint. Deze zoektocht duurt van 1989 tot 2010.

Through the veil
I

image.jpeg

In 2010 sterft mijn lieve moeder, de schilderes Ger Jansen. Tijdens haar ziekbed neem ik de intensieve zorg op me. In 2006 begon ik aan een vierjarige intensieve studie aan de Barbara Brennan School of Healing. In 2011 ontvang ik mijn diploma Professional Studies en in 2015 het diploma Advanced Studies. De opleiding is een snelkookpan. In 2010 ervaar ik wat op het beroemde plaatje hierboven te zien zien is en ben tegelijkertijd gegrond in de onmiskenbare realiteit van het hier en nu. Deze intensieve grensverkenning blijft mij sturen.
Ik voel dat mijn bewustzijn zich soepel en vloeiend als een slang door allerlei dimensies kan bewegen, die allemaal tegelijkertijd waar zijn.


Horizonnen

image.jpeg

Ik ga op zoek naar een nieuwe uitdrukkingsvorm voor de ruimte en helderheid die ik heb ervaren. Materiaal onderzoek mislukt. Ik geef me over aan mijn schilderimpulsen en laat het maar gebeuren. Dit leidt uiteindelijk tot een serie abstracte Horizonnen. Ik (onder)zoek grenzen, helderheid, stilte en ruimte. Ik kijk naar daar waar hemel en aarde elkaar raken en waar het ene overgaat in het andere.
Mijn eerste afstudeer scriptie gaat over het verloren Paradijs en de tweede (inmiddels 70 paginas) gaat over de Life Pulse, de harteklop van het leven die bestaat uit verschillende fases: stasis, expansie, stasis en contractie.
Mijn schilderslens holt en bolt mee. Ik kijk op een nieuwe manier, mijn blik gaat steeds meer naar buiten en ik word geraakt door wat ik zie in de groene wereld om mij heen. Opnieuw volg ik en mijn werk verandert.


Werk in uitvoering

Meestal maak ik foto's van mijn werk om er s'avonds thuis nog eens naar te kunnen kijken.
Dit fotoverslag uit 2015 geeft inzicht in het schilderproces en hoe ik experimenterend en mij overgevend aan al mijn schilderimpulsen laat gebeuren wat zich aandient.
In deze periode schilderde ik een 20tal Horizonnen, vooral om de grenzen van mijn eigen beeldtaal te verkennen. Hier is al te zien dat de (latere) Material mirrors serie zich aankondigt. Maar dat wist ik toen nog niet!
Ik volg mijn nieuwsgierigheid, loop tegen obstakels op. Het is de dans van de schepper en de vernietiger.
Meestal werk ik vanuit een vlek naar een voorstelling toe maar in dit geval ging het andersom en transformeerde een min of meer realistisch uitgangspunt (Japanse tuin) in een symbolisch beeld dat zich vanuit een andere laag in mij aandiende.

Het wordt me steeds duidelijker dat de waarheid (whatever that may be) zich op verschillende lagen en dimensies verschillend uitdrukt en dat dit ook zo is in mijn werk. Er is een flexibel, beweeglijk, voelend en waarnemend principe aan het werk in mij, wellicht is het dat wat men bewustzijn noemt dat zich moeiteloos beweegt door al deze lagen.
De lemniscaat die tevoorschijn komt is niets anders dan wat ik in de 'material mirrors' serie probeer te vatten. Het is er een symbolische uitdrukking van. Het is ook de Zwarte Anaconda met de grote diamant op zijn kop waar ik ooit van droomde.

De muziek is van Andreas Vollenweider getiteld Elle Chelle.
De schilderijen dus van Daphne Jansen.
No copyright infringement intended.


Material mirrors

image.jpeg

In veel van mijn oude werken kan ik nu diverse elementen terugvinden die een richting aankondigen in de toekomst. Ik maakte in 1991 al een schilderij van een bukkende man met ridderspoor. Ik schilderde een vrouw die het landschap voelt, maakte een serie bad schilderijen waarbij het ging om de oppervlakte spanning van het water. Ook is er een vrouw die bukt in zee en het kijkt naar het water dat zij in haar handen schept. Er is een variant op Adam en Eva, waar bij de man een naakte vrouw teder een reflecterende beschermende doek omdoet.
Allemaal variaties op een zelfde thema; het aftasten van de wereld, de relaties tussen zelf en ander.
Op dit moment ben ik nog steeds bezig met het principe van interbeing; alles is met elkaar verbonden.
Mijn symbiotische hart voelt veel van wat onze schitterende moeder aarde te verduren heeft. Het schreeuwt, huilt en heeft lief.
En het is in diepe eerbied voor onze prachtige wereld die alles mogelijk maakt. Alles!

image.jpeg

Toen ik goed keek zag ik dat de natuur oneindig groot en wijs is. Hier is alles tegelijkertijd aanwezig. Dag en nacht komen samen in deze reflectie. De afgevallen blaadjes komen in de spiegeling weer terug aan de takken. Lente en winter verenigen zich. Niets is verloren. Er zijn veel verschillende staten van zijn tegelijkertijd. Eindigheid raakt oneindigheid.