winter 2018



De zon staat laag en de nachten zijn lang in de dagen rond 21 december, wintersolstice, de kortste dag.
Ik hou van de winter en van de stille tijd die uitnodigt tot reflectie. Ik kijk terug op een vruchtbaar en productief jaar waarin er veel gebeurde.
In maart verhuisde ik van een atelier in het centrum van de stad naar het Koetshuis in Clingendael. Elke dag opnieuw ben ik zo dankbaar en gelukkig dat ik hier mag werken!





Mijn schilderijen zijn dit jaar door veel mensen gezien tijdens een solo tentoonstelling met 12 werken in galerie Het Cleyne Huys in het voorjaar en in de daarop volgende maanden in steeds wisselende samenstelling in de galerie. Er kwamen veel bezoekers op de open atelierdagen en gewoon 'en passant'.
Ik ben benaderd door een prachtige haagse galerie voor een solotentoonstelling in 2019. Binnenkort meer hierover.....!


Mijn schilderij in de etalage van galerie Het Cleyne Huys op het Noordeinde in Den Haag, november 2018

De schilder die mij het meest inspireerde in het afgelopen jaar is MARC MULDERS, wiens werk nog tot 27 januari 2019 te zien is in het Gemeentemuseum.
Leesvoer in het atelier is verder een boek over Herman de Vries; ik voel me met zijn werk verbonden.
Geraakt werd (en word) ik door ontroerende gedichten van Marlene van Niekerk bij het werk van Jan Mankes en Adriaen Coorte 'In de stille achterkamer'. Een aanrader!



een van de hanen van de boerderij in Clingendael

Op de boerderij in Clingendael leven onder andere twee geiten, een witte en een zwarte. Vaak staan ze stil tegen de stenen muur van de boerderij en worden zo een tot leven gewekt schilderij van Jan Mankes. Het is fijn om via de verstilde blik van Mankes naar de wereld te kijken. Of om een kaal winterboompje te zien door de ogen van Egon Schiele met nog maar een paar blaadjes aan de takken. De volkstuintjes van de tuinvereniging met hun boerenbloemen daar lonkt Klimt overal. De bloemenakker bij Bronkhorst: Marc Mulders. Om over de waterlelies in de vijver maar te zwijgen. Heb ik daar nog wat aan toe te voegen?
Dan denk ik aan Tom Waits de zanger/songwriter die ooit iets zei in een interview in de trant van " er vliegen heel veel liedjes door de lucht....soms word ik door eentje aangeraakt en ik moet het dan gewoon uit de lucht plukken. Als ik het niet doe, doet een ander het..."
Als een onderwerp me raakt, me opnieuw doet kijken, dan doe ik het gewoon. De verbazing, de ontroering, het plezier of het mysterie zijn dan onweerstaanbaar.

Dan jeukt de kwast. Ook al is het pad nog zo platgetreden.



Onlangs zei een vriendin tegen mij: " Al jaren kijk ik uit het raam van mijn werkkamer naar een sloot. Maar na het zien van jouw schilderijen 'zie' ik hem ineens....die waterkant is werkelijk schitterend!" . Soortgelijk commentaar kreeg ik van meer mensen; dat ze meer zien en voelen van de wereld om hen heen na het zien van mijn werk.

Dat is voor mij als schilder een van de grootste complimenten; mijn werk heeft iets toegevoegd aan de waarneming en de ervaring van de wereld van de kijker. Dank, dank!



'Let the beauty we love be what we do.
There are hundreds of ways to kneel and kiss the ground'
Rumi

Ik wens u allen een mooi eind van het jaar en een stralend 2019!